« Powrót

Rozdział 4. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej



1. Zagadnienia ogólne

W Polsce na dzień 31 grudnia 2011 r. w rejestrze statystycznym prowadzonym przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, zwanym Krajowym Rejestrem Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej, zarejestrowanych było według klasyfikacji sektorów własności 3 869 897 podmiotów gospodarki narodowej, z tego 121 871 podmiotów w sektorze publicznym, zaś w sektorze prywatnym – 3 748 026 podmiotów.

Z kolei na dzień 31 grudnia 2012 r. liczby te są wyższe – ogólna liczba podmiotów gospodarki narodowej wynosi 3 975 334, z czego 123 506 to jednostki w sektorze publicznym, zaś 3 851 828 w sektorze prywatnym.

W ostatniej dekadzie można zauważyć znaczący wzrost liczby podmiotów w sektorze prywatnym w stosunku do danych na dzień 31 grudnia 2003 r., gdy zarejestrowanych było 3 452 278 jednostek.

Wśród wyżej podanych danych liczbowych najliczniejszą grupę stanowią osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą – 2 939 021 na dzień 31 czerwca 2013 r. w stosunku do liczby 2 917 272 na dzień 31 grudnia 2012 r.[1] .

Czynności związane z podejmowaniem i wykonywaniem działalności gospodarczej są więc realizowane przez bardzo liczną grupę profesjonalistów. Warto zaznaczyć, że już w 1988 r. przyjęto ustawę, która regulowała zasady prowadzenia działalności gospodarczej – weszła w życie w dniu 1 stycznia 1989 r.[2] . Ciekawe, że ustawa ta obejmowała 54 artykuły, z tego artykuły od 26 dotyczyły zmian w przepisach obowiązujących i przepisów przejściowych.

Następnie polski ustawodawca uchwalił w dniu 19 listopada 1999 r. Ustawę Prawo działalności gospodarczej[3] . Powołana ustawa nie obowiązywała długo, ponieważ została uchylona kolejną regulacją ustawową z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej[4] . Począwszy od dnia 21 sierpnia 2004 r., obowiązuje wielokrotnie nowelizowana regulacja – Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej[5] .

Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej obejmuje 111 artykułów podzielonych na dziewięć rozdziałów: przepisy ogólne (art. 1-13a), zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej (art. 14-22), Punkt kontaktowy (art. 22a-22f), Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej (art. 23-45), koncesje oraz regulowana działalność gospodarcza (art. 46-76), kontrola przedsiębiorcy (art. 77-84d), oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych (art. 85-102a), mikroprzedsiębiorcy, mali i średnich przedsiębiorcy (art. 103-110) oraz rozdział zawierający przepis końcowy (art. 111).

Znajomość układu tej ustawy jest niezbędne, bo pozwala na umiejętne poruszanie się po jej treści. Należy zasugerować, aby każdy z polskich przedsiębiorców znał treść powołanej regulacji, ponieważ – jak wskazuje jej art. 1 – reguluje ona podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Polski a także zadań administracji publicznej odnoszących się do tej działalności.

Warto jednak zaznaczyć, że dla prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce są – poza ww. ustawą – następujące:
1) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 1964, nr 16, poz. 93 ze zm.),
2) Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity Dz. U. 2013, poz. 1203 ze zm.),
3) Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. 2000, nr 94, poz. 1037 ze zm.),
4) oraz stosunkowo mało znana Ustawa z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2010, nr 47, poz. 278 ze zm.).

Przepisy ogólne ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wprowadzają istotne definicje dla obrotu prawno-gospodarczego. Na przykład zgodnie z art. 2 działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Oczywiście powoływana ustawa nie jest jedynym miejscem, w którym ustawodawca zawarł definicję działalności gospodarczej. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że pojęcie działalności gospodarczej z Ustawy o działalności gospodarczej, ze względu na jej charakter, ma znaczenie kluczowe i jest stosowane do innych aktów prawnych, o ile dany rodzaj działalności nie jest wyraźnie wyłączony z jej regulacji[6] . Z kolei w postanowieniu z dnia 2 lutego 2009 r. Sąd Najwyższy uznał, że legalna definicja działalności gospodarczej z art. 2 Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej powinna być traktowana jako powszechnie obowiązujące rozumienie tego pojęcia w polskim systemie prawnym[7] . Jest to kolejny ważny powód, który powinien skłaniać przedsiębiorców do zapoznania się z tą ustawą.

Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej zawiera kolejny ważny termin, definiując przedsiębiorcę jako osobę fizyczną, osobę prawną i jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą. Warto nadmienić, że termin „przedsiębiorca” bywa używany w naukach ekonomicznych – jednak obie definicje nie są jednakowe[8] .

Ze względu na wielokrotnie popełniane błędy terminologiczne w obrocie handlowym należy wyjaśnić pojęcia osoby fizycznej, osoby prawnej i jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną.

Zgodnie z art. 8 k.c. osobą fizyczną jest każdy człowiek, który od chwili urodzenia posiada zdolność prawną. Człowiek dzięki temu może być podmiotem praw i obowiązków prawnych i stan ten trwa do chwili śmierci albo do uznania danej osoby za zmarłą. Przepisy przewidują możliwość ograniczania zdolności prawnej, a dzieje się tak w przypadku małoletnich, którzy ukończyli lat trzynaście, oraz osoby ubezwłasnowolnione częściowo (art. 15 k.c.). To, w jakim zakresie można więc korzystać ze zdolności prawnej, opisuje termin „zdolność do czynności prawnych”, tj. zdolność do dokonywania we własnym imieniu czynności prawnych, czyli do przyjmowania i składania oświadczeń woli mających na celu wywołanie powstania, zmiany lub ustania stosunku prawnego[9] . Osoba posiadająca zdolność do czynności prawnych może więc nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, czyli np. podpisywać umowy handlowe. Choć wśród przeważającej części przedstawicieli nauki prawa przeważający jest pogląd, że status przedsiębiorcy może uzyskać osoba mająca pełną zdolność do czynności prawnych, to pojawiają się również poglądy odmienne, którym trudno odmówić logiki. Jako ciekawostkę można wskazać, że np. A. Bierć uważa, iż przedsiębiorcą może być osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych, gdyż w jej imieniu i na jej rachunek działa przedstawiciel ustawowy[10] .

Przedsiębiorcy – osoba fizyczna działa pod firmą, czyli pewnym terminem, który indywidualizuje swego rodzaju „nazwę”, pod którą funkcjonuje w obrocie gospodarczym. Daje się jednak zauważyć, że niejednokrotnie przy samodzielnym tworzeniu umów handlowych albo wyrabiając sobie pieczątki, osoby fizyczne ograniczają się jedynie do mniej bądź bardziej fantazyjnej nazwy, nie podając imienia i nazwiska. Tymczasem firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko – i te dwa elementy stanowią element obligatoryjny firmy (tzw. korpus). Wszelkie pozostałe dodatki, takie jak PHU, PPHU, bądź inne fantazyjne, mają jedynie charakter fakultatywny[11] .

W praktyce osoby fizyczne – przedsiębiorcy – ze względu na popełniane błędy terminologiczne, dokonują sztucznego rozdziału pomiędzy majątkiem prywatnym osoby fizycznej, która prowadzi działalność gospodarczą (prywatny majątek przedsiębiorcy), a majątkiem służącym do prowadzenia tej działalności. Należy jednak pamiętać, że majątek osoby fizycznej – przedsiębiorcy wykorzystywany do prowadzenia tej działalności pozostaje nadal prywatnym majątkiem tej osoby. Ewentualne wydzielenie majątku służącego do prowadzenia działalności gospodarczej może służyć szczególnym potrzebom odpowiedniego ujęcia w dokumentach rachunkowych przedsiębiorcy lub innym potrzebom funkcjonalnym. Chodzi tutaj jednak wyodrębnienie dla celów księgowych, co nie zmienia statusu prawnego tego majątku z punktu widzenia prawa własności przysługującemu osobie fizycznej.

W podanej wyżej ustawowej definicji przedsiębiorcy kolejną kategorią podmiotów, które mogą posiadać status przedsiębiorcy, są osoby prawne. Zgodnie z art. 33 k.c. osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną[12] . Osoba prawna działa poprzez swoje organy i dzięki nim uczestniczy w obrocie gospodarczym jako podmiot praw i obowiązków. Osoby prawne posiadają wyodrębniony majątek. Majątek ten umożliwia ponoszenie odpowiedzialności za zaciągnięte zobowiązania. Jak wykazano wyżej, jest to zasadnicza różnica w stosunku do majątku przedsiębiorcy posiadającego status osoby fizycznej.

Ustawodawca w art. 4 Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wyodrębnia trzecią kategorię przedsiębiorców, tj. jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, zwane również tradycyjnie „ułomnymi osobami prawnymi”[13] . Do takich jednostek ustawodawca nakazuje stosować odpowiednio przepisy o osobach prawnych (art. 33¹ k.c.).

Pomijając zagadnienia doktrynalne dotyczące ostatniej ze wskazanych kategorii, należy ograniczyć się jedynie do wskazania, jakie podmioty prawa zaliczają się do tej kategorii. Są to spółki osobowe prawa handlowego (spółki jawne, spółki partnerskie, spółki komandytowe i spółki komandytowo-akcyjne). Spółki osobowe są przedsiębiorcami i posiadają swój majątek.

W powołanym art. 4 Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ustawodawca za przedsiębiorców uznaje także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej (art. 4, ust. 2). Również i w tym miejscu należy uczynić uwagę o charakterze praktycznym[14] . Spółka cywilna nie ma osobowości prawnej, co oznacza że prawa i obowiązki w tej spółce należą bezpośrednio do samych wspólników. Czy zatem każdy wspólnik może w praktyce reprezentować spółkę cywilną i podpisywać w jej imieniu umowy?

Każdy wspólnik jest uprawniony do reprezentowania spraw spółki. Wynika to z art. 865, § 1 kodeksu cywilnego (k.c.). Możliwość samodzielnego prowadzenia spraw spółki cywilnej (reprezentowania jej) ogranicza się jednak do takich spraw, które nie przekraczają zakresu jej zwykłych czynności. Może się jednak zdarzyć, że jeden ze wspólników sprzeciwi się prowadzeniu jakiejś sprawy. Wtedy do jej dalszego prowadzenia konieczne jest podjęcie przez wspólników stosownej uchwały (art. 865, § 2 k.c.). W sytuacji, kiedy zaniechanie działań mogłoby narazić spółkę na niepowetowane straty, każdy wspólnik może wykonać bez uprzedniej uchwały wspólników czynność nagłą (art. 865, § 3 k.c.). Pojęcie zakresu zwykłych czynności spółki nie jest zdefiniowane ustawowo. Z uwagi jednak na konieczność zapewnienia pewności obrotu gospodarczego jest ono rozumiane dość szeroko. Sąd Najwyższy w wyroku z 5 czerwca 1997 r. (sygn. akt I CKN 70/97) uznał, że przy rozstrzyganiu, czy dana czynność prawna należy, czy też nie należy do zwykłych czynności spółki cywilnej, trzeba mieć na względzie okoliczności konkretnego przypadku. W szczególności chodzi o cel i determinowany nim rodzaj działalności spółki, przynależność ocenianej czynności do tego rodzaju działalności oraz jej doniosłość z punktu widzenia rozmiaru tej działalności. W przypadku wątpliwości, jak zaklasyfikować daną czynność, w interesie kontrahenta podpisującego umowę ze spółka cywilną jest dopilnowanie, aby podpisali się pod nią wszyscy wspólnicy spółki cywilnej. Warto jednocześnie podkreślić, że umowa spółki lub jednomyślna uchwała wspólników mogą zmienić ogólne zasady reprezentacji. Mogą wprowadzić reprezentację łączną, wyłączyć niektórych wspólników z reprezentacji spółki lub też ustanowić reprezentację jednoosobową wybranego wspólnika.

Kolejna uwaga dotyczy sporządzania komparycji umowy handlowej, w której jako stronę niejednokrotnie podaje się spółkę cywilną posiadającą wszak numer NIP i REGON. Poprawne sformułowanie strony umowy powinno przyjąć następujące brzmienie:

Umowa zawarta w dniu […] pomiędzy:

1.Janem Kowalskim prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą PPHU Jak Kowalski NET z siedzibą przy ul. Storczyka 100, 00-000 Warszawa, posiadającym NIP 123456789, REGON 123456798
i
2.Ksawerym Kowalskim prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą PHU Ksawery Kowalski INTER z siedzibą przy ul. Orchidei 5, 00-000 Warszawa, posiadającym NIP 023456789, REGON 023456789

prowadzącymi działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej pod nazwą „Jan i Ksawery Kowalski INTER-NET” z siedzibą przy ul. Storczyka 100, 00-000 Warszawa, posiadającej numer NIP 987654321, REGON 987654312
zwanymi dalej […]
a
[…]
zwanym dalej […].

Trzecia uwaga związana jest z sytuacją procesową wspólników spółki cywilnej, ponieważ w postępowaniu sądowym spółka cywilna nie może uczestniczyć w procesie sądowym[15] , jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym[16] . W tych przypadkach w pismach należy podawać jako stronę postępowania wspólników spółki cywilnej.

Wracając na grunt Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, warto wskazać na zastosowane przez ustawodawcę w art. 5 określenia:
1. organ koncesyjny – organ administracji publicznej upoważniony na podstawie ustawy do udzielania, odmowy udzielania, zmiany i cofania koncesji;
2. osoba zagraniczna:
a) osoba fizyczna nieposiadająca obywatelstwa polskiego,
b) osoba prawna z siedzibą za granicą,
c) jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną posiadająca zdolność prawną, z siedzibą za granicą;
3. przedsiębiorca zagraniczny – osoba zagraniczna wykonująca działalność gospodarczą za granicą oraz obywatel polski wykonujący działalność gospodarczą za granicą;
4. oddział – wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności;
5. działalność regulowana – działalność gospodarcza, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków, określonych przepisami prawa.

Warto pamiętać, że organy administracji publicznej właściwe w sprawach podejmowania, wykonywania lub zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, wspierając rozwój przedsiębiorczości, zobowiązane są przestrzegać następujących zasad:
1. organ nie może żądać ani uzależniać swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, w szczególności od przedłożenia dokumentów lub ujawnienia danych nieprzewidzianych przepisami prawa;
2. organ, z wyłączeniem sądu powszechnego, nie może żądać ani uzależnić swoich rozstrzygnięć w sprawie podjęcia, wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej od przedłożenia dokumentów w formie oryginału, poświadczonej kopii lub poświadczonego tłumaczenia, chyba że obowiązek taki jest przewidziany przepisami ustaw szczególnych z uwagi na nadrzędny interes publiczny lub wynika z bezpośrednio stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo ratyfikowanych umów międzynarodowych;
3. wykonując swoje zadania, w szczególności w zakresie nadzoru i kontroli, organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorcy;
4. organ jest obowiązany do załatwiania spraw przedsiębiorców bez zbędnej zwłoki;
5. organ nie może odmówić przyjęcia pism i wniosków niekompletnych ani żądać jakichkolwiek dokumentów, których konieczność przedstawienia lub złożenia nie wynika wprost z przepisu prawa.

2. Wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów

Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej zawiera procedurę wydania na wniosek przedsiębiorcy interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (art. 10). Przepis ustawy jest jednoznaczny – zakresem interpretacji mogą zatem być objęte jedynie przepisy prawne dotyczące świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne.

W celu zdefiniowania terminu „danina publiczna” należy odwołać się do art. 5, ust. 2, pkt 1 Ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U., nr 157, poz. 1240 z późn. zm.). Zgodnie z powołanym przepisem daniny publiczne to podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw[17] . Należy pamiętać, że do danin publicznych należą również opłaty. Tak np. w wyroku z dnia 10 grudnia 2002 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że daniny publiczne zawsze są pobierane w związku z określonym, konkretnym działaniem organów państwa (samorządu terytorialnego). Ponadto mogą zawierać pewne cechy ceny, jeśli opłata pobierana jest za usługę[18] .

Wniosek o wydanie pisemnej interpretacji musi dotyczyć indywidualnej sprawy przedsiębiorcy. Wniosek o wydanie interpretacji powinien również dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Jednocześnie przedsiębiorca powinien przedstawić własne stanowisko w sprawie. W pozostałym zaś zakresie wniosek przedsiębiorcy powinien obowiązkowo zawierać takie elementy, jak:
1. firmę przedsiębiorcy;
2. oznaczenie siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania i adresu przedsiębiorcy;
3. numer identyfikacji podatkowej (NIP);
4. numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym;
5. adres do korespondencji w przypadku, gdy jest on inny niż adres siedziby albo adres zamieszkania przedsiębiorcy.

Wniosek o wydanie interpretacji podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. W razie nieuiszczenia opłaty w terminie wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia. Z kolei w przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Opłatę od wniosku przedsiębiorca uiszcza na rachunek organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej, właściwych do wydania interpretacji albo, jeżeli istnieje taka możliwość, gotówką w kasie tego organu lub jednostki. W każdym przypadku przedsiębiorca powinien poszukiwać niezbędnych informacji na stronie internetowej określonej jednostki.

Udzielenie interpretacji następuje w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie. Interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem prawnym oraz pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. Niezbędne jest więc zapoznanie się z całą treścią decyzji – jej końcowa część ma bowiem istotne znaczenie dla ochrony interesów przedsiębiorcy.

Warto zaznaczyć, że w postępowaniu wszczętym na skutek złożenia wniosku organ administracji publicznej lub państwowa jednostka organizacyjna nie może podważać stanu faktycznego, uzupełniać go, zmieniać na podstawie innych źródeł czy też wiedzy posiadanej przez organ z urzędu[19] .

Ile czasu ma organ administracji publicznej lub państwowa jednostka organizacyjna na rozpatrzenie kompletnego wniosku? Przepis art. 10a Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi, że następuje to nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ administracji publicznej lub jednostkę organizacyjną kompletnego i opłaconego wniosku. Z kolei w razie niewydania interpretacji w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji.

Interpretacja nie jest wiążąca dla przedsiębiorcy, jednakże przedsiębiorca nie może być obciążony jakimikolwiek daninami publicznymi, sankcjami administracyjnymi, finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej interpretacji.

Jednak interpretacja jest wiążąca dla organów administracji publicznej lub państwowych jednostek organizacyjnych właściwych dla przedsiębiorcy i może zostać zmieniona wyłącznie w drodze wznowienia postępowania. Nie zmienia się interpretacji, w wyniku której nastąpiły nieodwracalne skutki prawne.

3. Załatwianie spraw przedsiębiorców bez zbędnej zwłoki oraz przyjmowanie wniosków przedsiębiorców

Przedsiębiorca powinien również pamiętać o dwóch kolejnych istotnych dla niego sprawach. Po pierwsze zgodnie z art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej właściwy organ jest obowiązany do załatwiania spraw przedsiębiorców bez zbędnej zwłoki. Co to oznacza w praktyce? Również i w tym przypadku należy odwołać się do regulacji innej ustawy. W świetle art. 35, § 3 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego[20] załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę, łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.

Przywołany już art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zawiera kolejną przydatną wytyczną. Właściwy organ nie może odmówić przyjęcia pism i wniosków niekompletnych ani żądać jakichkolwiek dokumentów, których konieczność przedstawienia lub złożenia nie wynika wprost z przepisu prawa.

Z kolei zasadą związaną z przyjmowaniem wniosków jest niezwłoczne potwierdzenie jego złożenia przez organ. Potwierdzenie zawiera:
1. wskazanie daty wpływu oraz terminu rozpatrzenia wniosku;
2. pouczenie o przysługujących przedsiębiorcy środkach odwoławczych;
3. informację o uprawnieniach wynikających z ust. 9[21] .

W przypadku stwierdzenia konieczności uzupełnienia wniosku termin rozpatrzenia wniosku biegnie od dnia wpływu uzupełnionego wniosku. Warto pamiętać, że w razie braków formalnych pisma lub wniosku organ administracji jest zobligowany do wezwania do ich uzupełnienia.





Przypisy
Bibliografia
Lista publikacji dotyczących tematyki Rozdziału 1. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej
1. A. Bierć, Sytuacja prawna przedsiębiorcy. Zagadnienia wybrane, „Studia Prawnicze” 1998, nr 3.
2. J. Boratyński, Człowiek w środowisku. Część 2. Prawne uwarunkowania życia człowieka, Warszawa 2006.
3. D. R. Kamerschen, R. B. McKenzie, C. Nardinelli, Ekonomia, Gdańsk 1991.
4. C. Kosikowski, E. Ruśkowski, Finanse publiczne i prawo finansowe, Warszawa 2008.
5. O zasadach tworzenia firmy, zob. Prawo handlowe, red. J. Okolski, Warszawa 2008.
6. M. Podleś, L. Siwik, Spółka cywilna w obrocie gospodarczym, Warszawa 2009.
7. A. Rzetecka-Gil, Ustawa o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, Warszawa 2009.
8. K. Strzyczkowski, Prawo gospodarcze publiczne, Warszawa 2007.
9. M. Wach, Status ułomnych osób prawnych w polskim prawie cywilnym, Warszawa 2008.
10. M. Woroniecki, Spółka cywilna w obrocie gospodarczym, Warszawa 1997.

Lista adresów internetowych dotyczących tematyki Rozdziału 1. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej [odczyt z 15.10.2013]
1. https://prod.ceidg.gov.pl/ceidg.cms.engine/ – strona internetowa Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
2. https://ems.ms.gov.pl/ – strona internetowa Ministerstwa Sprawiedliwości umożliwiająca przeglądanie danych rejestrowych spółek w Krajowym Rejestrze Przedsiębiorców.
3. http://ksu.parp.gov.pl/pl/oferta_ksu?first=Y- – strona internetowa Krajowego Systemu Usług, z którego usług w ciągu roku korzysta ponad 70 tys. klientów.
4. http://www.zus.pl/default.asp?id=35 – strona internetowa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawierająca informacje na temat obciążeń finansowych przedsiębiorców na rzecz Państwa.
5. http://www.mf.gov.pl/documents/766655/1509357/20120101_ulotka_dzial_gosp_formy_opodat_2012.pdf – przewodnik Ministerstwa Finansów dotyczący form opodatkowania przedsiębiorców.